Τι λέει ο νόμος της ΕΕ περί καταγγελίας για την ανωνυμία;

Η οδηγία της ΕΕ αφήνει στα κράτη μέλη να αποφασίσουν εάν οι οργανισμοί υποχρεούνται να δέχονται και να παρακολουθούν τους ανώνυμους πληροφοριοδότες. Ωστόσο, ακόμη και αν ένα κράτος μέλος αποφασίσει να μην συμπεριλάβει μια τέτοια απαίτηση στην εθνική του νομοθεσία, αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι δεν θα επιτρέπεται η αποδοχή και η παρακολούθηση ανώνυμων αναφορών.

Μπορεί ένας πληροφοριοδότης να αποκαλύψει ανώνυμα;

Γενικά, ένας οργανισμός πρέπει να αναγνωρίζει και να επιτρέπει τους ακόλουθους τύπους πληροφοριοδοτών:

  1. ανοικτή – πρώτον, οι καταγγέλλοντες αυτοπροσδιορίζονται χωρίς να απαιτείται να κρατηθεί μυστική η ταυτότητά τους,
  2. εμπιστευτική – δεύτερον, η ταυτότητα των πληροφοριοδοτών και κάθε πληροφορία που μπορεί να τους ταυτοποιήσει είναι γνωστή στον παραλήπτη, αλλά δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν πέρα από τη βάση της αναγκαιότητας γνώσης χωρίς τη συγκατάθεση των πληροφοριοδοτών, εκτός εάν απαιτείται από το νόμο,
  3. ανώνυμοι – τρίτον, οι ανώνυμοι πληροφοριοδότες δεν αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους.

Ο αποκλεισμός των ανώνυμων αναφορών από το σύστημα καταγγελίας δεν υποστηρίζεται στην πράξη και είναι επιζήμιος για τον οργανισμό. Περίπου οι μισές από όλες τις αναφορές υποβάλλονται ανώνυμα. Ως εκ τούτου, ο περιορισμός των διαύλων καταγγελιών σε ανοικτές ή εμπιστευτικές αναφορές μειώνει σημαντικά την αποτελεσματικότητά τους ως εργαλείο ανίχνευσης αδικημάτων.

Ποια είναι τα επιχειρήματα κατά της ανωνυμίας των πληροφοριοδοτών;

Υποστηρίζεται ότι οι ανώνυμες αναφορές είναι πιθανότερο να είναι σκόπιμα λανθασμένες ή παραπλανητικές. Ωστόσο, υποστηρίζεται επίσης ότι η δυνατότητα ανώνυμων πληροφοριοδοτών αυξάνει τις αναφορές πέρα από κάθε λογική ικανότητα επεξεργασίας. Οι υποθέσεις αυτές είναι αβάσιμες. Στην πράξη, το ποσοστό των τεκμηριωμένων αναφορών είναι παρόμοιο για τα ανώνυμα και τα ανοικτά/εμπιστευτικά κανάλια και η δυνατότητα ανώνυμων αναφορών δεν οδηγεί σε τσουνάμι αναφορών.

Σε πολλές περιπτώσεις, η ανωνυμία παραμένει η καλύτερη προστασία του πληροφοριοδότη από αντίποινα. Η επιμονή μόνο σε ανοικτές και εμπιστευτικές αναφορές μπορεί να αποσπάσει την προσοχή και να μεταδώσει λάθος μήνυμα στους πληροφοριοδότες. Αντί να εστιάζει στο περιεχόμενο των εκθέσεών τους, η προσέγγιση αυτή επικεντρώνεται στην αναγνώρισή τους. Επιπλέον, αυτό μπορεί να είναι πιο περίπλοκο και χρονοβόρο από ό,τι θα περίμενε κανείς. Ωστόσο, όταν επιτρέπεται η ανώνυμη αναφορά, είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι πληροφοριοδότες ότι η ανώνυμη αναφορά μπορεί να περιορίσει τη δυνατότητα τόσο της έρευνας όσο και της προστασίας του ατόμου από αντίποινα.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ


Λύση FREe